Dag 17: Roermond - Sittard

De volgende morgen, als we de straat oversteken naar het hotel voor ons ontbijt, regent het. Op de app buienalarm zien we dat de dikke strook bewolking naar het noorden trekt en wij straks naar het zuiden gaan lopen. Na een heerlijk ontbijt en een korte busrit naar het startpunt, begint onze tweede wandeldag. Nu wel met jas aan.

We lopen aan de zuidkant van Melick om nog iets te zien van de Roer en zo ook de drukke autoweg vermijdend. In de verte zien we al de torens van St. Odiliënberg. Langs Lorberg, een romeinse woonheuvel waar we niet veel van terugzien, wandelen we het dorp in. Vanaf de brug hebben we een prachtig uitzicht op het kasteel. Uiteraard maken we even een omweg om het kasteel goed te kunnen bewonderen.

Het dorp uitlopend gaan we richting het Sweeltje. Hier en daar zijn de paden flink voorzien van plassen waar we voorzichtig omheen lopen, af en toe glibberend. Het tempo wordt wat lager, maar de jas hebben we inmiddels uitgetrokken. Het Sweeltje verandert verder op in Vlootbeek, letterlijk plas-drasbeek, en dat merken we aan de drassigheid.

In Montfort wandelen we naar de bekende Catharinakerk. Als we daar aankomen begint het net te regenen. Op de hoek is een gezellig cafe met B&B. We nemen een stuk overheerlijke appel-abrikozenvlaai en worden gezelschap gehouden door de eigenaar van de zaak. Ze vertelt dat het met regelmaat gebeurt dat wandelaars die B&B hebben gereserveerd niet komen opdagen, zelfs niet afzeggen. Daardoor zit ze soms met lege kamers die ze anders had kunnen verhuren. Wie begrijpt dat nu, dat doe je toch niet, laks. De Catharinakerk kent een historisch verhaal maar is niet echt mooi. Net buiten Montfort lopen we langs een ruïne van een slot. Normaal open tegen betaling, nu gesloten.

We lopen verder langs een pad met aan de ene kant een bosrand en de andere akkerbouw, soms prei of iets wat op asparagus lijkt. We maken een foto om thuis op internet na te zoeken of we gelijk hebben en hier de beroemde asperges uit moeten komen. Verderop vinden we de Duivelskei verborgen half onder de bosrand, letters amper leesbaar.

Al slingerend door de akkerbouwpercelen stuiten we ook nog op een oorlogsmonument. Bij een plas aan de rand van het bos heerst enige bedrijvigheid van vissers. We maken wel wat foto's maar het is te nat om op een bankje te gaan zitten.

Langs de rand van het dorp Schilberg lopen we door naar Slek. Onze benen hebben een rust moment nodig. Zeer verbijsterd en teleurgesteld zijn we als alle drie de pleisterplaatsen gesloten zijn. Een broodjeszaak is net dicht, de overige gesloten wegens verbouwing en vakantietijd. Om toch even uit te rusten gaan we zitten op het terras van een gesloten restaurant en eten ons broodje op. Dan maar hopen op koffie verderop in Millen.

Langs kleinschalige landbouwgebieden naderen we de Duitse grens en wandelen opnieuw een flink stuk door Duitsland. Onderweg begint het serieus te regenen en gaan toch echt de jassen aan. In Isenbruch waar we net doorheen lopen, schuilen we onder een afdak van een huis. Na enige minuten gaan we verder naar Millen. Hier wordt opnieuw onze hoop op koffie de grond in geboord. Gelukkig is het droog geworden en kan de jas weer uit. Het enige mooie wat we in de verte kunnen zien is het kasteel. Buiten het dorp om zoeken we nog even naar een pleisterplaats, tevergeefs.

Zo aan het eind van dag twee, met meer dan 50 km in de benen, valt het niet mee. Toch houden we de moed erin en zien de eerste gebouwen van Sittard in de verte aan de horizon verschijnen. Lang blijven we lopen door bebost gebied tot we echt de stad in gaan. Hier wandelen we langs de Geleenbeek, de langste beek van Nederland, tot bijna helemaal in het centrum. Sittard kent veel mooie gebouwen en een gezellig marktplein. We zijn nu te moe om daar veel aandacht aan te schenken, iets voor de volgende keer. Via de Schootsvelden met uitzicht op een klooster en kerk bereiken we het marktplein. Moe maar voldaan, en trots op onszelf met ca 64 afgelegde kilometers, genieten we van een speciaal biertje en een warme hap. Met nog een treinreis voor de boeg vertrekken we niet al te laat naar huis. Nog twee trajecten, ca 37 kilometer te gaan, om het Pieterpad uit te lopen. Dat bewaren we voor eind oktober 2013.

Alle foto's van de etappe Roermond - Sittard

Dag 16: Tegelen - Roermond

De hele week zijn de weersvoorspellingen slecht, ca 80-90% regen. Toch besluiten we onze tweedaagse door te zetten. Het hotel in Roermond is gereserveerd. Vanuit station Tegelen lopen we richting Glazenapstraat, waar we weer op de route kunnen aanhaken.

Een clubhuis lijkt open en aantrekkelijk om eerst een kop cappuccino te nuttigen. De oudjes van de club blijven echter verdiept in hun eigen zaken en lijken niet bereid ons van koffie te voorzien. Teleurgesteld, zonder koffie, gaan we maar op pad.

Het mooie deel waar we door heen lopen fleurt ons direct op. Een onverhard pad door bosgebied. Plots staan we voor een zandafgraving. Bordjes ontbreken en op basis van de gps lopen we er omheen en komen uiteindelijk weer op het Pieterpad. Pas hier zien we borden met omleiding, beetje laat. Veel zien we niet van het Holtmuhle, een landgoed op het grensgebied met Duitsland. Ongemerkt komen we terecht in het Brachterwald. Hoog langs een richel lopen we door het bos, de Peelrandbeuk, ontstaan door een aardbeving in 1992. Prachtig wat een diepte en een indrukwekkend pad waarover we onze weg vervolgen op de grens met Duitsland.

Vele kilometers volgen door het Duitse woud, lange rechte paden, op weg naar de Witte Steen. Op deze grensovergang vinden we ons eerste rustpunt. Gezeten op een terras in de zon, wie had dat nu gedacht met de weersvoorspelling in het achterhoofd. De jas is allang in de tas verdwenen. Jammer van de herrie gemaakt door machines rond het restaurant. We rekenen uit dat we iedere 7-8 km een rustpunt kunnen nemen om zo het traject in stukken te delen met genoeg rust onderweg.

Na de koffie lopen we verder door het Duitse woud, soms afgewisseld door een stuk met uitzicht over akkerbouw, vooral prei. Hier en daar komen we stenen monumenten tegen langs de weg. Ook passeren we een natuurgebied in ontwikkeling, met een uitgegraven waterplas. Het begint iets te miezeren maar niet genoeg om de jas aan te trekken. Vlak voor het dorp Swalmen lopen we langs het riviertje de Swalm dat kronkelt door het landschap. Een bloemenzee langs de berm of op een eilandje in de rivier, zeer kleurrijk. Ooit hebben we hier gewandeld tijdens een tweedaags traject ook door Duitsland, maar echt herkennen doen we het niet.

Als we Swalmen inlopen passeren we het beeld van de Heilige Lambertus op de stenen kerkbrug. Op het plein voor het raadhuis zakken we neer op een terras. Hier genieten we van een pittige kop mosterdsoep met stukjes brood met kruidenboter en tomatenpasta erbij. Dat geeft weer energie. We zijn al over de helft van het dagtraject. Na nog eens met verwondering naar het raadhuis in renaissancestijl te hebben gekeken vervolgen we de route. Net buiten Swalmen passeren we het kasteel Hillenraedt, ooit bezit van de heren Swalmen en Asselt. We wandelen om het dorp Boukoul heen en gaan op zoek naar een oud stukje romeinse weg. Bij het zien van een herinneringsbord realiseren we ons dat we al op deze oude weg lopen. Niet dat het verschilt van de eerdere wegen, het is meer het idee dat hier vroeger romeinen hebben gelopen of met paard en wagen zijn langsgetrokken. Via een stuk verharde weg komen we langs een adellijke boerderij, Zuidewijk Spick. Vlak daarna buigen we links en lopen door een griezelig smal pad tussen twee met prikkeldraad afgezette velden door. De heer van de boerderij heeft zeker niet een weg geduld over zijn landgoed, pesterij om wandelaars er zo omheen te sturen. Met de boerderij in de rug buigen we zuidwaarts richting Maalbroek en nog even verder naar Spik. Bij een boerderij is een lieflijke pleisterplaats en groentewinkel. We worden heerlijk verwend met een kop koffie en een likeurtje erbij. Dat geeft genoeg energie voor het laatste stuk naar Roermond.

Langs de rand van Roermond lopen we naar het zuiden waarbij we de IJzeren Rijn passeren. Over dit stuk spoor is nog steeds onenigheid met België, dat het traject weer in werking zou willen stellen. Dit in tegenstelling tot Nederland, die kiest voor behoud van het prachtige landschap. Uiteindelijk komen we rond 18 uur aan in Melick. Met de bus gaan we naar het hotel vlak naast het station. Aan het gezellige marktplein, waar onze kamer in een apart pand is ondergebracht, kiezen we een restaurant waar we heerlijk onbeperkt eten in Italiaanse stijl. Dat valt er goed in na een lange wandeldag. Moe duiken we rond 23 uur het bed in.

Alle foto's van de etappe Tegelen - Roermond