Dag 19: Valkenburg - Pietersberg

Onze laaste wandeldag van het Pieterpad begint al vroeg met een goed verzorgd ontbijt in het hotel in Valkenburg. Na een klein ommetje door Valkenburg nemen we een alternatief pad naar het beginpunt van onze route (een stukje van de Krijtlandroute).

Slechts 15 km te gaan naar het eindpunt besluiten we tot een extra uitstapje naar Geulhem waar nog grotwoningen zijn bij een ondergrondse groeve. Ook de watermolen aan de hier flink stromende Geul voegt nog wat toe aan dit bijzonder plezierige extra uitstapje.

Terug op de route wandelen we van Terblijt naar Bemelen. We komen langs een oude mergelgroeve waar wel wat te bezichtigen valt. Hiervoor wijken we even van het pad af. Een wandelpaar dat het Pieterpad loopt m.b.v. een gids van 20 jaar oud, loopt vertwijfeld achter ons aan, bang van de route te geraken.......

De grubbes waar we even later door komen zijn behoorlijk nat, grote plassen zorgen voor natte schoenen en vuile zomen van onze broek.

In Bemelen op een terras vlak bij de kerk genieten we van de zon en droogt alle nattigheid weer lekker op. We bewonderen de mergelgroeven en krijtrotsen bij Bemelen en de grazende mergelschapen.

Het laatste stuk naar Maastricht gaat grotendeels door bebouwde kom. We besluiten het oude NS station op te zoeken.

Een prachtig monument, niet echt genoemd in de gids maar zeker de moeite waard. Over een markt met kraampjes komen we aan bij de Maas. Langs de boulevard lopend maken we foto's van de Servaasbrug. De route loopt over deze brug, maar wij nemen de voetgangersbrug even verderop. Vanaf daar hebben we goed uitzicht op de oude Servaasbrug. We komen bij een deel van één van de oude stadsmuren met de Helpoort en we bezichtigen in het Jekerkwartier de Bisschopsmolen, waar de bisschop van Luik ooit het molenrecht had en waar de boeren dus verplicht waren hun graan te laten malen. Maar dan nemen we ons voor éérst het Pieterpad helemaal uit te lopen en pas daarna de stad Maastricht verder te bekijken.

Langs het politiebureau en Fort St. Pieter breken de laatste 2 km aan. We staan een tijdje stil bij de steengroeve op de Pietersberg. Door de mergelwinning is het landschap flink aangetast. Toch is het uitzicht prachtig, en de veranderingen in de natuur vormden weer goede voorwaarden voor het nestelen van een bijzondere uilensoort!

Rond 16 uur lopen we de open plek op waar het Pieterpad eindigt en overgaat in de GR5. Vanaf hier is het nog slechts 1877 km naar Nice. Maar wij vinden het genoeg geweest. En met ons vele anderen! Op een bankje heft een echtpaar een glas champagne en zien we de eerder ontmoette wandelaars met hun 20 jaar oude boekje ook weer terug. Natuurlijk leggen we dit moment op de foto vast. In Chalet Bergrust halen we ons welverdiende certificaat op en keren terug naar Maastricht. We lopen langs de Onze Lieve Vrouwe kerk en over het gezellige bijbehorende plein. We bekijken de markt en natuurlijk ook het Vrijthof met de St. Servaas. Helaas zijn we te laat om hier binnen te gaan. Zo'n mooie stad vraagt natuurlijk ook veel meer tijd voor verkenning! Gelukkig weten we nu al dat ons volgende traject (het Pelgrimspad) ook in Maastricht eindigt, een herkansing waar we nu al naar uitkijken.

Alle foto's van de etappe Strabeek - Pietersberg

De klus is geklaard!

Dag 18: Sittard - Strabeek (Valkenburg)

Voor we daadwerkelijk op pad gaan naar Valkenburg willen we eerst Sittard beter bekijken. Daar waren we aan het eind van het vorige traject te moe voor.

Eerst langs de St. Petruskerk, opgebouwd uit mergelsteen afgewisseld met baksteen. Door kleine oude straatjes lopen we naar het Kloosterkwartier. Hier zien we op de gevel van een van de kloostergebouwen staan "Pensionaat Ursuline", nu in gebruik als hotel. Vlak daarbij worden we naar binnen gelokt in een prachtig gebouw waar een tentoonstelling hangt. Helaas te weinig tijd. Aan de overkant lopen we de Basiliek binnen. Wat we daar aantreffen maakt ons even stil. Wat een wonderschone versiering op pilaren, muren etc. Dit doet echt buitenlands aan.....en dat hier in Nederland.

Het regent een beetje. We wachten tot de bui voorbij is met een kopje koffie. Maar dan echt op pad naar de Kollenberg: zeven Voetvallen, kapelletjes waar jaarlijks in augustus de processie langs trekt.

Voor de laatste kapel een trap die toegang geeft tot de Heilige Rosa. Het pad gaat door bosgebied afgewisseld met open glooiende velden. Hier leeft de korenwolf en natuurlijk speuren we goed rond naar deze hamsterachtige. Flinke stukken lopen we door een grub, een holle weg met aan beide kanten stijl oplopende wanden. De regen heeft grote plassen gevormd waar we omheen moeten laveren. In het dorp Windraak zien we een plakkaat "Geneeskrachtig water tegen dorst, platvoeten en andere kwalen". Lastig om de knop te bedienen maar het lukt ons water uit de drinkplaats te krijgen. Een prachtige spreuk siert de Drenkplaats.

Vanuit Windraak gaan we op weg naar Puth. Naast het pad herkennen we een trap, genoemd in de gids, die uitzicht biedt op de wijngaard Wanenberg. Op aanwijzing van andere Pieterpad wandelaars lopen we door, maar achteraf blijkt dat we eerder hadden moeten afslaan: helaas een mooi stukje natuur gemist.

M.b.v. Gps komen we terug op de route en zien op weg naar Puth een kleine kapel. Niet de in de gids genoemde kapel, ook na zoeken in het dorp hebben we deze niet gevonden. Vanuit Puth wandelen we naar Huis Schinnen oftewel kasteel Terborgh. Het zonnetje schijnt, een goed moment om even op het terras een kop koffie te nemen. Langs de Geleenbeek, die we al eerder tegen kwamen bij Venlo, en een stukje langs de snelweg A76 komen we terecht in een rustig landschap met grindgroeves. Helaas niet te bekijken, want ze zijn met prikkeldraad afgezet.

Door een prachtig glooiend landschap naderen we Terstraten, een uniek dorp gekenmerkt door vakwerkhuizen en schilderachtige boerderijen. Na dit dorp lopen we over een oud kerkepad waar de Boze Moeders geprotesteerd hebben over de uitbreiding van Maastricht Airport. Zo'n prachtige natuur, goed dat het protest geholpen heeft.

We klimmen nu naar het hoogste punt van het Pieterpad, ca 130 meter NAP, nabij kasteelhoeve Bockhof. Een watertoren in Amsterdamse schoolstijl markeert het hoogste punt. Door het Ravensbos, waar restanten van Romeinse bewoning gevonden zijn, wandelen we voor de overnachting naar Valkenburg. Dwalend door de wijken komen we in de straat waar ons hotel ligt. De regen maakt dat we snel een keuze maken voor een terras om te dineren. Na een avondwandeling door Valkenburg, langs de burcht, duiken we op tijd het bed in.

Alle foto's van de etappe Sittard - Strabeek

Dag 17: Roermond - Sittard

De volgende morgen, als we de straat oversteken naar het hotel voor ons ontbijt, regent het. Op de app buienalarm zien we dat de dikke strook bewolking naar het noorden trekt en wij straks naar het zuiden gaan lopen. Na een heerlijk ontbijt en een korte busrit naar het startpunt, begint onze tweede wandeldag. Nu wel met jas aan.

We lopen aan de zuidkant van Melick om nog iets te zien van de Roer en zo ook de drukke autoweg vermijdend. In de verte zien we al de torens van St. Odiliënberg. Langs Lorberg, een romeinse woonheuvel waar we niet veel van terugzien, wandelen we het dorp in. Vanaf de brug hebben we een prachtig uitzicht op het kasteel. Uiteraard maken we even een omweg om het kasteel goed te kunnen bewonderen.

Het dorp uitlopend gaan we richting het Sweeltje. Hier en daar zijn de paden flink voorzien van plassen waar we voorzichtig omheen lopen, af en toe glibberend. Het tempo wordt wat lager, maar de jas hebben we inmiddels uitgetrokken. Het Sweeltje verandert verder op in Vlootbeek, letterlijk plas-drasbeek, en dat merken we aan de drassigheid.

In Montfort wandelen we naar de bekende Catharinakerk. Als we daar aankomen begint het net te regenen. Op de hoek is een gezellig cafe met B&B. We nemen een stuk overheerlijke appel-abrikozenvlaai en worden gezelschap gehouden door de eigenaar van de zaak. Ze vertelt dat het met regelmaat gebeurt dat wandelaars die B&B hebben gereserveerd niet komen opdagen, zelfs niet afzeggen. Daardoor zit ze soms met lege kamers die ze anders had kunnen verhuren. Wie begrijpt dat nu, dat doe je toch niet, laks. De Catharinakerk kent een historisch verhaal maar is niet echt mooi. Net buiten Montfort lopen we langs een ruïne van een slot. Normaal open tegen betaling, nu gesloten.

We lopen verder langs een pad met aan de ene kant een bosrand en de andere akkerbouw, soms prei of iets wat op asparagus lijkt. We maken een foto om thuis op internet na te zoeken of we gelijk hebben en hier de beroemde asperges uit moeten komen. Verderop vinden we de Duivelskei verborgen half onder de bosrand, letters amper leesbaar.

Al slingerend door de akkerbouwpercelen stuiten we ook nog op een oorlogsmonument. Bij een plas aan de rand van het bos heerst enige bedrijvigheid van vissers. We maken wel wat foto's maar het is te nat om op een bankje te gaan zitten.

Langs de rand van het dorp Schilberg lopen we door naar Slek. Onze benen hebben een rust moment nodig. Zeer verbijsterd en teleurgesteld zijn we als alle drie de pleisterplaatsen gesloten zijn. Een broodjeszaak is net dicht, de overige gesloten wegens verbouwing en vakantietijd. Om toch even uit te rusten gaan we zitten op het terras van een gesloten restaurant en eten ons broodje op. Dan maar hopen op koffie verderop in Millen.

Langs kleinschalige landbouwgebieden naderen we de Duitse grens en wandelen opnieuw een flink stuk door Duitsland. Onderweg begint het serieus te regenen en gaan toch echt de jassen aan. In Isenbruch waar we net doorheen lopen, schuilen we onder een afdak van een huis. Na enige minuten gaan we verder naar Millen. Hier wordt opnieuw onze hoop op koffie de grond in geboord. Gelukkig is het droog geworden en kan de jas weer uit. Het enige mooie wat we in de verte kunnen zien is het kasteel. Buiten het dorp om zoeken we nog even naar een pleisterplaats, tevergeefs.

Zo aan het eind van dag twee, met meer dan 50 km in de benen, valt het niet mee. Toch houden we de moed erin en zien de eerste gebouwen van Sittard in de verte aan de horizon verschijnen. Lang blijven we lopen door bebost gebied tot we echt de stad in gaan. Hier wandelen we langs de Geleenbeek, de langste beek van Nederland, tot bijna helemaal in het centrum. Sittard kent veel mooie gebouwen en een gezellig marktplein. We zijn nu te moe om daar veel aandacht aan te schenken, iets voor de volgende keer. Via de Schootsvelden met uitzicht op een klooster en kerk bereiken we het marktplein. Moe maar voldaan, en trots op onszelf met ca 64 afgelegde kilometers, genieten we van een speciaal biertje en een warme hap. Met nog een treinreis voor de boeg vertrekken we niet al te laat naar huis. Nog twee trajecten, ca 37 kilometer te gaan, om het Pieterpad uit te lopen. Dat bewaren we voor eind oktober 2013.

Alle foto's van de etappe Roermond - Sittard

Dag 16: Tegelen - Roermond

De hele week zijn de weersvoorspellingen slecht, ca 80-90% regen. Toch besluiten we onze tweedaagse door te zetten. Het hotel in Roermond is gereserveerd. Vanuit station Tegelen lopen we richting Glazenapstraat, waar we weer op de route kunnen aanhaken.

Een clubhuis lijkt open en aantrekkelijk om eerst een kop cappuccino te nuttigen. De oudjes van de club blijven echter verdiept in hun eigen zaken en lijken niet bereid ons van koffie te voorzien. Teleurgesteld, zonder koffie, gaan we maar op pad.

Het mooie deel waar we door heen lopen fleurt ons direct op. Een onverhard pad door bosgebied. Plots staan we voor een zandafgraving. Bordjes ontbreken en op basis van de gps lopen we er omheen en komen uiteindelijk weer op het Pieterpad. Pas hier zien we borden met omleiding, beetje laat. Veel zien we niet van het Holtmuhle, een landgoed op het grensgebied met Duitsland. Ongemerkt komen we terecht in het Brachterwald. Hoog langs een richel lopen we door het bos, de Peelrandbeuk, ontstaan door een aardbeving in 1992. Prachtig wat een diepte en een indrukwekkend pad waarover we onze weg vervolgen op de grens met Duitsland.

Vele kilometers volgen door het Duitse woud, lange rechte paden, op weg naar de Witte Steen. Op deze grensovergang vinden we ons eerste rustpunt. Gezeten op een terras in de zon, wie had dat nu gedacht met de weersvoorspelling in het achterhoofd. De jas is allang in de tas verdwenen. Jammer van de herrie gemaakt door machines rond het restaurant. We rekenen uit dat we iedere 7-8 km een rustpunt kunnen nemen om zo het traject in stukken te delen met genoeg rust onderweg.

Na de koffie lopen we verder door het Duitse woud, soms afgewisseld door een stuk met uitzicht over akkerbouw, vooral prei. Hier en daar komen we stenen monumenten tegen langs de weg. Ook passeren we een natuurgebied in ontwikkeling, met een uitgegraven waterplas. Het begint iets te miezeren maar niet genoeg om de jas aan te trekken. Vlak voor het dorp Swalmen lopen we langs het riviertje de Swalm dat kronkelt door het landschap. Een bloemenzee langs de berm of op een eilandje in de rivier, zeer kleurrijk. Ooit hebben we hier gewandeld tijdens een tweedaags traject ook door Duitsland, maar echt herkennen doen we het niet.

Als we Swalmen inlopen passeren we het beeld van de Heilige Lambertus op de stenen kerkbrug. Op het plein voor het raadhuis zakken we neer op een terras. Hier genieten we van een pittige kop mosterdsoep met stukjes brood met kruidenboter en tomatenpasta erbij. Dat geeft weer energie. We zijn al over de helft van het dagtraject. Na nog eens met verwondering naar het raadhuis in renaissancestijl te hebben gekeken vervolgen we de route. Net buiten Swalmen passeren we het kasteel Hillenraedt, ooit bezit van de heren Swalmen en Asselt. We wandelen om het dorp Boukoul heen en gaan op zoek naar een oud stukje romeinse weg. Bij het zien van een herinneringsbord realiseren we ons dat we al op deze oude weg lopen. Niet dat het verschilt van de eerdere wegen, het is meer het idee dat hier vroeger romeinen hebben gelopen of met paard en wagen zijn langsgetrokken. Via een stuk verharde weg komen we langs een adellijke boerderij, Zuidewijk Spick. Vlak daarna buigen we links en lopen door een griezelig smal pad tussen twee met prikkeldraad afgezette velden door. De heer van de boerderij heeft zeker niet een weg geduld over zijn landgoed, pesterij om wandelaars er zo omheen te sturen. Met de boerderij in de rug buigen we zuidwaarts richting Maalbroek en nog even verder naar Spik. Bij een boerderij is een lieflijke pleisterplaats en groentewinkel. We worden heerlijk verwend met een kop koffie en een likeurtje erbij. Dat geeft genoeg energie voor het laatste stuk naar Roermond.

Langs de rand van Roermond lopen we naar het zuiden waarbij we de IJzeren Rijn passeren. Over dit stuk spoor is nog steeds onenigheid met België, dat het traject weer in werking zou willen stellen. Dit in tegenstelling tot Nederland, die kiest voor behoud van het prachtige landschap. Uiteindelijk komen we rond 18 uur aan in Melick. Met de bus gaan we naar het hotel vlak naast het station. Aan het gezellige marktplein, waar onze kamer in een apart pand is ondergebracht, kiezen we een restaurant waar we heerlijk onbeperkt eten in Italiaanse stijl. Dat valt er goed in na een lange wandeldag. Moe duiken we rond 23 uur het bed in.

Alle foto's van de etappe Tegelen - Roermond

Dag 15 : Swolgen - Tegelen

Na ruim 2,5 uur reistijd vertrekken we rond 10 uur vanuit Swolgen. Vanuit het dorp lopen we richting Schuitwater, een prachtig natuurgebied rond laagland gebied van de Maas. Eerst werpen we nog een blik over onze schouder naar de prachtige kerk die boven de daken van Swolgen uitsteekt. Na een aantal kilometers door de Swolgender Heide komen we bij de broekbossen. Via planken vlonders lopen we door het natuurgebied Schuitwater heen. Wat een indrukwekkende schoonheid. Langs het Schuitwater lopen we naar Zwaanenheike. Vlak bij de afslag zien we een bordje met vermelding van een Bakkerij-lunchroom. Aantrekkelijk om even een kop koffie te drinken. Bij iedere bocht denken we er te zijn, helaas is de afstand langer dan verwacht. Uiteindelijk komen we terecht in Lottum en moeten nog een hele buitenwijk door voor we de bakkerij vinden. We zijn nu echt wel aan koffie-mét-vlaai toe, maar die smaakt dan ook heerlijk!

Via een alternatief pad proberen we zo snel mogelijk weer op de Pieterpad route te komen. Ondertussen passeren we grote velden vol met Afrikaantjes, een kleurrijk schouwspel. Door de Houthuizerheide lopen we het gelijknamige dorp binnen, waar we een bezoekje brengen aan de buurtkapel, opgericht als dank voor het goed doorstaan van de oorlog. Verder op weg naar Grubbenvorst passeren we huis Kaldenbroek, nu een pleisterplaats voor vermoeide wandelaars. Aan de rand van Grubbenvorst staat het Ursulineklooster uit 1860. In het grasveld ervoor staat een beeltenis van drie witte asperges. In het zonnetje op een bankje eten we even een boterham.

Na het dorp steken we met een voetveer de Maas over. Door de Maascorridor wandelen we richting Venlo. Het water is laag genoeg om dicht bij de oever te lopen. Wel betrekt de lucht en voelen we af en toe een spetter.

Net nadat we bij Genooi onder de snelweg zijn doorgelopen, zien we twee kapelletjes. De oorspronkelijke uit 1631 trekt veel bedevaartgangers. Via het laatste stuk van de uiterwaarden, de Oce-weerd, arriveren we in Venlo. Hier zijn veel bijzonderheden te zien, de moeite waard om hier en daar van de route af te wijken en wat om te lopen. Het centrum bevat een schitterend renaissancestadhuis. Ook in de St. Martinusstraat bewonderen we enkele oude renaissancehuizen. In dezelfde straat staat de Grote Martinuskerk . Via de Parade, achter de kerk langs, komen we op de route naar het station. Ondertussen peilen we de restaurantjes voor later die avond. Langs het postkantoor, Limburgs museum en station gaan we op weg naar Tegelen. Dat moet toch een peulenschil zijn. Het stuk langs het station is saai en hinderlijk met langsrijdende auto's. We zijn dan ook blij als we afslaan de bossen in.

Via de Bovenste Molen lopen we omhoog. De bewegwijzering is gewijzigd, het is even zoeken naar de juiste route van het Pieterpad.

Volgens de beschrijving moeten we een slagboom passeren en de Jammerdaalsche Heide opgaan. Langs enkele voormalige groeven , gebruikt voor zand en kleiwinning, komen we op een punt waarbij de markering afwijkt met de beschrijving in ons boekje. Een behulpzame man vertelt ons dat sinds 2012 de A74 het gebied doorkruist. Oei, we hebben verzuimd een update op internet na te kijken. Slechts op één plaats kun je via een fietsbrug de snelweg oversteken. Na wat ronddwalen, via een pad langs de snelweg omheind met een hoog hek, vinden we uiteindelijk de toegang tot de brug. Op onze geweldige richtingsgevoel afgaand komen we bij Tegelen. Met de gps, het boekje en een straatnaam Kaldenkerkerweg lopen we richting klim park “Klein Zwitserland” het dorp Tegelen vanuit de juiste kant in. Met de beschrijving vinden we nu simpel het busstation met de lijn naar Venlo.
Op weg naar Venlo komen we langs het treinstation Tegelen, een optie om de volgende keer deze lijn te pakken om sneller weer bij het startpunt te komen. Op het plein bij het prachtige stadhuis genieten we na.

Alle foto's van de etappe Swolgen - Tegelen

Dag 14 : Afferden - Swolgen

Deze keer start het traject met een overtocht met het veer Afferden - Samsbeek. De bus zet ons vlak bij de veerpont af. Met nog de laatste overtocht bij Millingen-aan-de-Rijn in het achterhoofd, waarbij we compleet verkleumd aankwamen na de overtocht, zijn we blij met het zonnetje dat schijnt. Door een lange reis met vertraging zijn we laat gestart, dus zetten we flink de pas er in. Het eerste gedeelte voert langs de Maas. Een onverhard pad door de Maasheggen, prima voor de benen. Een "laagterras" cultuur gebied met veel hagen als afscheiding tussen de percelen. Dwars door de Zoetepasweide lopen we een kort stuk door een gebied met bos. De in de gids genoemde naaldbomen komen we niet tegen. Dwars door de weilanden komen we terecht in Vierlingsbeek. In het dorp staat een kerk met eromheen een vrijthof.....een stuk grond rondom de kerk zonder begraafplaats. Niet echt bijzonder, het maakt geen indruk op ons. Verderop de Koningskerk wel. Een klein kerkje met een rustiek klein kerkhof, hier heerst rust.

Vlak voor we aankomen in het dorp Holthees zien we een mooi Pieterpad rustpunt, meer dan een simpele wegwijzer met af te leggen afstand. In Holthees strijken we neer voor een kop koffie. Een restaurant waar we met verbazing de vitrines met kerkelijke beeldjes aanschouwen, tja we zijn in Limburg beland. Bij de Mariakapel in het dorp treffen we de gevelsteen van de schuur van het voormalig slot van Makken aan. We lopen verder langs de spoorlijn tussen Venlo en Nijmegen. Onderweg passeren we een oorlogsmonument waarop de namen van de gesneuvelden genoemd worden. Drie keer komen we de naam Martien tegen, 3 meisjes tussen een half jaar en 12 maanden oud, vreemd. Vlak daarna lopen we door het dorpje Smakt met een kleine kapel gewijd aan St. Jozef, beschermheilige van het gezin. In de vrouwentuin staan afbeeldingen, te gebruiken voor een processiegang.

De zon schijnt lekker, warm zelfs. We twijfelen of de wandelbroek ingekort moet worden. Volgens de gids duiken we een bosgebied in. De broekspijpen laten we nog even zitten. Door een klaphek betreden we de stuifduinen. Veel beschutting krijgen we niet. De kuiten worden op de proef gesteld, het pad is zanderig als we de stuifduinen van de Boschhuizer Bergen doorkruisen. We volgen deels de witte paadjes waardoor we ons een beetje kunnen oriënteren. Wat een geweldige afwisseling in het landschap op dit traject.

Verrassend is de oude Rosmolen bij landgoed Geijsteren. Volgens een voorbijganger, die bekend is met deze omgeving, wordt iedere vrijdag om 16:00 uur de watermolen in werking gesteld. Jammer, we zijn een uur te vroeg. Wachten zit er niet in gezien de kilometers die we nog willen gaan. We volgen zijn tip om een stukje van het Pieterpad af te wijken en langs de beek te lopen. En hier krijgen we geen spijt van. Als we het bosgebied uitkomen verbazen we ons over de oude Maaslopen. Het pad ligt soms bijna een meter lager dan het omringende bouwland. Een gevolg van de loop van oude Maasbeddingen.

In het dorpje Wanssum genieten we van onze boterham op een bankje, lekker in de zon en uit de wind. Het dorp stelt verder niet veel voor. We lopen verder door langs de grote “Molenbeek”. Een groep ganzen leidt onze aandacht af van een bijzonder klein kapelletje. De enige kapel in Nederland die aan St. Goar gewijd is willen we niet missen. Even teruglopend zien we deze kapel tussen de bomen verscholen staan. Door prikkeldraadomheining kunnen we jammer genoeg niet dichterbij komen.

Aan de rand van Meerlo loopt het pad over het erf van het 'Kasteelke', een voormalige boerderij. Het heeft een bijzondere poortgebouw, waarin een koperen lamp hangt die een koninklijk bezoek waardig zou zijn. In Meerlo zoeken we een wit gepleisterde voormalige burgemeesterswoning. Het duurt even voor we beseffen dat een zeer treffend gelijkende woning die we passeren de gerenoveerde burgemeesters woning is. Het witte pleisterwerk is verwijderd.

Het traject vandaag eindigt in Swolgen. Omdat we nog ca 25 minuten moeten wachten op de bus naar Venray genieten we van een welverdiend pilsje op een terras. De menukaart van dit restaurant lokt ons niet,dus besluiten we deze dag in ons huis-restaurant Delphi in Arnhem. Al weer de laatste keer voor de zomervakantie. Begin augustus pakken we de draad weer op.

Alle foto's van de etappe Afferden - Swolgen

Dag 13 : Groesbeek - Afferden

In tegenstelling tot de eerste drie tochten dit jaar lopen we vandaag niet door sneeuw. Het belooft zelfs ca 20 graden te worden, wat een omslag. Nu zijn we beide al wat gebruind vanwege een recente vakantie in respectievelijk Portugal en Spanje, toeval qua planning. En goed getraind met flink wat kilometers in de benen de laatste weken.

Vanuit Nijmegen nemen we de bus naar Groesbeek. Veel sneller dan verwacht zijn we er al en zijn het uitstappunt al gepasseerd voor we het beseffen. Dan maar mee naar het eindpunt in Breedeweg en met de bus weer een paar kilometer terug. Vanuit het centrum van Groesbeek passeren we aan de rand van het dorp de Zuidmolen. We passeren een aspergeteelt, waar de eerste asperges al worden geoogst. Daarna lopen we het Groenbeekse Bos in, een gemengd bos met houtwallen. Bij het verlaten van het bos zien we de wijngaard Klein Amerika. Sinds 2006 bestaat deze wijngaard en jaarlijks worden er wijnfeesten gevierd.

Door het Zevendal lopen we naar de St. Jansberg. De kuitspieren worden op de proef gesteld, maar dat hebben we ervoor over. Wat mooi is het hier, heuvelachtig terrein met slenken en kleine beekjes. Afgevoerd water gaat naar de nabijgelegen Plasmolen, een prachtig natuurgebied welke we doorkruist hebben bij het Streekpad Nijmegen. De route loopt verder langs de Duitse grens, het Himmeltal. Eerst even een pauze met koffie voor we dit pad verdergaan.

Uitgerust genieten we van de Duitse heuvels aan de ene kant en de Nederlandse vlakte aan de andere kant. Schitterend. Na ca 1 km buigen we naar het zuiden richting Ottersum en Gennep. Het gebied is mooi maar de passerende auto's zijn we gauw zat, te druk voor een natuurminnende wandelaar en asfalt voelt niet goed voor de benen. Voor we Gennep inlopen passeren we de Pieterpadbank en verderop de Niersbrug over de Niers. Door de winkelstraat komen we uit op een prachtig marktplein met een oud raadhuis, kerkje en een schitterend mozaiekplein. Daar gaan we even zitten om een boterham te eten. Dan nemen we nog wat foto's en gaan terug naar het raadhuis waar net een bruidspaar gefotografeerd wordt. Via de spoorstraat (Gennep was de hoofdzetel van de Noordbrabantsche Duitsche Spoorwegmaatschappij) gaan we door de Heijense bossen.

Langs een bungalowpark gaan we op weg naar het natuurreservaat het Quin. Dit door kwelwater en regen gevoed gebied huisvest geiten en Schotse Hooglanders. De heidevegetatie staat nu niet in bloei, maar vanaf het hoogste punt genieten we toch van een prachtige uitzicht. Wat is dit mooi. In het zonnetje op een bank laten we dit een poos op ons inwerken. Door het heidegebied lopen we het laatste stuk naar het eindpunt van deze dag, Afferden.

De volgende keer starten we met een overtocht met het pontje over de Maas. Eerst met de bus naar Nijmegen om heerlijk op een terras aan de Ganzenheuvel een tapasmenu te verorberen. Wat een geweldige dag, veel gezien en heerlijk weer. Nog 6 etappes te gaan tot de Sint-Pieterberg in Maastricht.

Alle foto's van de etappe Groesbeek - Afferden

Dag 12 : Tolkamer - Groesbeek

Het derde traject uit deel 2 van het Pieterpad start voor ons in Tolkamer. Vanwege de aansluiting op de veerpont naar Millingen beginnen we op tijd met wandelen. Over een dijk en door de uiterwaard komen we langs een klein oorlogskerkhof. De recreatieplas De Bijland ligt er verlaten bij. Terugkijkend over de plas kunnen we in de verte Hoch Elten zien liggen, waar we een kleine maand geleden nog overheen wandelden. In de zomer lijkt de Bijland een aantrekkelijke druk bezochte plek om een gezellige dag door te brengen. Nu giert een snijdende wind ons in het gezicht en zijn we blij als we langs het bijbehorende bungalow park weer in de luwte kunnen lopen.

Een half uur te vroeg komen we bij het voetveer aan. Een foto maken, kaart van het gebied bewonderen en op en neer drentelen om warm te blijven. Vanaf de overkant moet men ons wel zien, anders gaat het veer niet. Als we eindelijk na een overtocht van enkele minuten aan de overkant zijn zoeken we een restaurant op, voor koffie en om op te warmen. We zijn behoorlijk verkleumd.

Na Millingen aan de Rijn (maar eigenlijk oorspronkelijk aan de Waal, en tegenwoordig aan het Bijlandsch kanaal) wandelen we door de Duffelt, een typisch rivierenlandschap, en volgen hierbij de grens met Duitsland. Net iets te ver beseffen we dat de markeringen er niet meer zijn. Gelukkig kunnen we ons oriënteren aan een straatnaam, weten hoe we weer op de route terug kunnen keren en stappen dan over open vlakte flink door naar Leuth. De genoemde stoomzuivelfabriek kunnen we niet ontdekken. Op een klein marktplein bij de kerk eten we onze meegebrachte boterhammen.

Na het dorp volgen we een klein stukje het water tot aan een prachtige boogbrug bij grenspaal 643. Heerlijk lopen op een onverhard pad, een welkome afwisseling na het vele asfalt van de route van deze dag. Opvallend zijn de boerderijen en huizen boven op een terp. Waar zou dat nou voor zijn….. We buigen naar het zuiden naar het Duitse plaatsje Zyfflich. Even verder komt het gebied ons bekend voor. Bij het lopen van Streekpad Nijmegen hebben we toen een verkeerde afslag gepakt en kwamen we hier ook uit. Beide paden met markering in rood-wit is verwarrend. Langs het Wylermeer lopen we naar Beek.

Na het oversteken van de autoweg bij Beek verandert de natuur van wijds vlak in een behoorlijk heuvelachtig bebost landschap. Na een flinke klim passeren we de Duivelsberg, ons al bekend van Streekpad Nijmegen. Deze berg “Duffelt” is 76 m hoog en maakt deel uit van de stuwwal van Nijmegen. We passeren een dubbele “motte”. Graaf Balderich heeft dit rond 1012 aan laten leggen als strategische versterking. Onze benen en knieën spelen wat op, tijd voor een rustpauze in restaurant de Duivelsberg.

Het zonnetje schijnt als we onze weg vervolgen. Uit de wind, door de bossen voelt het aangenaam. Iets te ver van het pad af ligt de Canadese Erebegraafplaats. Wel zien we de Hoge Hof, een hoeve in gebruik voor toerisme met uitzicht over het heuvellandschap. Rond half 5 komen we aan in Groesbeek, eindpunt van dit traject. De busreis naar Nijmegen duurt 40 minuten, langer dan verwacht. In Arnhem sluiten we deze dag af met een lekker etentje in Café St. Jan. Toepasselijk, want de volgende etappe lopen we over de St. Jansberg!

Alle foto's van de etappe Tolkamer - Groesbeek

Dag 11: Kasteel Slangenburg - Tolkamer

Na een weekje heerlijk lenteweer is opnieuw een koude winterse periode aangebroken. Net nu wij weer een etappe willen lopen van het Pieterpad. Van tevoren hebben we diverse escape-scenario’s doorgenomen, mocht het onderweg vanwege de temperatuur nodig zijn te stoppen. Om half 10 lopen we al vanaf Kasteel Slangenburg over een prachtige kronkelende bomenlaan. Een prima start. In de verte is net niet de Abdij te zien, we lopen er niet speciaal voor om. Een kort stuk lopen we langs de snelweg om er dan via een tunnel onderdoor te kunnen, de rust tegemoet. Jammer genoeg is de aangegeven pleisterplaats dicht. Gelukkig hebben we al een cappuccino gehad tijdens het laatste stuk van onze treinreis naar Doetinchem. We passen goed op bij de kruising van het Pieterpad met het Graafschapspad, om vooral op het ‘rechte pad’ te blijven. Al snel steken we de spoorlijn Doetinchem - Winterswijk over.

Na een kort stukje langs een autoweg komen we bij een sluis op de kruising van de Oude IJssel. De route is iets verplaatst, maar de sluis nodigt uit om deze van alle kanten te bewonderen, dus een beetje heen en weer lopen voor foto's en oppikken van de route is niet erg. De route loopt even langs een snelweg, we zijn dan ook blij als we het land induiken richting Braamt.

Al kronkelend tussen percelen door naderen we Braamt. Vlak voor we het dorp in gaan bewonderen we de Braamse molen. Toe aan een pauze na 2,5 uur wandelen, en een beetje opwarmen kan ook geen kwaad. Buiten zitten is bij deze temperaturen niet verantwoord. Tot onze grote vreugde is de Auberge open en komen we bij met koffie en warme appeltaart.

De route na Braamt is compleet anders dan die daarvoor. Deels op Duits, deels op Nederlands grondgebied wandelen we door het Bergher bos langs een bospad wat zich over 10 km uitstrekt. Op een enkele afbuiging na voert het rechte pad richting Elten. Een recht pad, maar met veel klimmen en afdalen . Prachtig met overal de sneeuw nog op de bomen, het pad zelf is gelukkig sneeuwvrij. Geen geglibber. Ons pad volgt een stukje een ‘blote voetenpad’. De bedoeling is om hier daadwerkelijk op blote voeten langs te lopen. Vandaag is dat echt te koud met slechts 2 graden.

Rond 15 uur komen we aan in Hoch-Elten. Geen pleisterplaats of bus. Stoer stappen we door richting Spijk. Vanaf de Belvedère hebben we een schitterend uitzicht op de Gelderse Poort. Hier komt de Rijn ons land binnen, tussen de stuwwallen van Montferland en Nijmegen door. We dalen af naar het dal richting de rivier. Slingerend door open landschap vergissen we ons toch nog en lopen via het Noaberpad weer terug richting Elten. Gelukkig ontdekken we dit snel en keren om. Het laatste deel van de route naar Tolkamer gaat langs de rivierdijk. Auto’s passeren ons in volle vaart en rechts van onze weg staat het vol bedrijventerreinen. Niet echt fijn lopen.

Het zonnetje schijnt als we rond 16 uur aankomen bij ons eindpunt. Heerlijk even genieten van een kopje koffie in het zonnetje op het terras aan de ‘boulevard’. Precies op tijd zijn we bij de halte voor de bus naar Zevenaar en na een korte treinreis genieten we in Arnhem van een heerlijke maaltijd met glaasje rode wijn. Verdiend na bijna 30 km wandelen in de winterse kou.

Alle foto's van de etappe Kasteel Slangenburgh - Tolkamer

Dag 10: Vorden - kasteel Slangenburgh

Twee maanden na het afsluiten van deel 1 van het Pieterpad vatten we moed om het eerste traject uit deel 2 vanaf Vorden te gaan lopen. Een risico, want het is winter, overal sneeuw en een voorspelde temperatuur van slechts 1-2 graden. Goed voorbereiden dus. Nieuwe thermoskan vol warme koffie, vele laagjes kleding en met handschoenen aan moet het lukken.

Vanaf het station Vorden lopen we tegen elf uur richting het kasteel van Vorden. Helaas is het op woensdag dicht, maar wel kunnen we het van dichtbij bewonderen. Vanaf het kasteel lopen we naar het zuiden, goed uitkijkend dat we niet op het LAW van het Trekvogelpad uitkomen.

De wandelgids maakt ons opmerkzaam op een beukenlaan met de naam "knopenlaantje". Knopen in de takken zouden gemaakt zijn door verliefde stellen. Pas op het eind van de prachtige beukenlaan komen we een driehoek met bomen tegen vol met knopen. Omdat een van de kinderen dit jaar gaat trouwen leggen we speciaal voor dit stel een nieuwe knoop.

Met het zonnetje in het gezicht, wat treffen we het weer, lopen we verder naar het dorp Linde. Helaas zien we het landgoed Kiefskamp niet. Deze streek is bekend om zijn prachtige landgoederen, waar we graag even voor om lopen, maar deze ligt te ver van de route. In Linde is de pleisterplaats gesloten in dit winterseizoen. We maken even tijd om op zoek te gaan naar een gedenksteen van de oude kapel van Linde. Deze kapel is gesloopt, alleen een zuil staat er nog midden in een groendeel van het dorp. Aan de rand van Linde staat een molen "Ons belang" met een klein theater eronder.

Over de Helderboomsdijk lopen we door naar Varssel. Prachtig onverhard stuk door het bos. We maken even een klein ommetje langs Huize Zelle, een oud slot van Gelre. Aansluitend op het landgoed lopen we langs de rand van een golfbaan, waar weinig activiteit te bespeuren valt. Zal wel aan het winterse weer liggen. Helaas is ook deze restauratie gesloten. We hebben wel zin in een verwarmend drankje. Bij een open veld gekomen nemen we even een pauze voor een kop koffie, helaas lauw (de nieuwe thermoskan kan ook niet tegen deze kou op), met een boterham. Het is in het zonnetje net warm genoeg om even te rusten.

Dwars door 't Zand, een stuifzandgebied, wandelen we in stevige pas door naar Zelhem. Om 15 uur arriveren we. Omdat het nog betrekkelijk vroeg is overleggen we even of het nog mogelijk is om wat verder te lopen. Dat scheelt de volgende trajecten weer in verband met het tijdig oversteken van de Rijn.
En ja hoor, opgewarmd in Zelhem vervolgen we onze weg naar Kasteel Slangenburgh, het punt waar de eestvolgende bushalte aangegeven staat. Via het Kolstroeterpad, een prachtig pad langs de houtwallen, genieten we echt zo aan het eind van de middag.
Via Ijzervoorde komen we aan bij het kasteel Slangenburgh. Wat foto's maken, een wandelingetje er omheen en dan op zoek naar de bushalte.
Maar blijkbaar is de bus te vroeg de halte gepasseerd en moeten we een half uur in de kou wachten.... Gelukkig is daarna de rit naar Doetichem maar 10 minuten en kunnen we snel overstappen in de trein naar Arnhem. Om 18 uur komen we daar aan en stevenen kordaat af op door ons al vaker bezochte Griek. Hier genieten we na van deze fijne dag samen.

Alle foto's van de etappe Vorden - Kasteel Slangenburgh